वेबसाईट

वेबसाईट बद्दल काही नव्याने सांगावं अशी परिस्थिती नाही. तरीही ज्ञानाची उजळणी करण्याचा यत्न करतो. आपण सर्वजण परिस्थितीमुळे म्हणा वा युगाची अपरिहार्यता आभासी जगाला आपलेसे केले आहे. या डिजिटल/आभासी जगाची पहिली पायरी म्हणजे वेबसाईट/संकेतस्थळ असं आपण म्हणू शकतो.

खाद्यान्नाच्या विश्वात झोमॅटो/स्वीगी सारख्या हॉटेलातील अन्न घरपोच देणाऱ्या कंपन्यांनाचा आधार हा वेबसाईट हाच आहे. आस्थापनांचे मुख्य चेहरा म्हणून संकेतस्थळ (वेबसाईट) नव्याने सांगायची गरज नाही. तुम्ही व्यवसाय सुरु करत आहात, तर तुम्हाला संकेतस्थळाची गरज भासणारच!

अगदी काही शोध घ्यायचा आहे. तर गुगल नावाचे संकेतस्थळ आपल्या सेवेसी अहोरात्र हजर आहे. काही वस्तू मागावयाच्या आहेत मग चाळा अमेझॉन,फ्लिपकार्ट सारखी संकेतस्थळे! मनोरंजनासाठी हॉटस्टार, नेटफ्लिक्स, युट्युब सारखी संकेतस्थळे! जवळपास सर्वच क्षेत्रांची गरज संकेतस्थळे झाली आहेत!

मनपा असो वा केंद्रीय आस्थापने! त्यांच्याही सेवा अन तक्रारीसाठी संकेतस्थळे बनवलेली आहेत! थोडक्यात, संकेतस्थळे आपल्यासाठी नवीन नाहीत! इतके काय बातम्या देणाऱ्या वृत्तपत्रे देखील आता संकेतस्थळावर अद्ययावत माहिती पुरवत असतात! इतकेच काय फेसबुक सारखी संकेतस्थळे जगाला एका धाग्यात गुंफत आहेत.

जगात अशी पावणे दोन संकेतस्थळे आहेत. मानवाच्या दैनंदिन गरजा भागवण्यासाठी ती सहाय्यक ठरत आहेत. टाळेबंदीच्या काळात त्यांनीच जगाला दूर असूनही एकमेकांच्या संपर्कात ठेवले!

एकूणच आताच्या युगात संकेतस्थळे आपल्याला बहुपयोगी ठरत आहेत. आपण जर नवीन व्यवसाय सुरु करणार असाल तर त्याची माहिती जगाला मिळावी यासाठी नक्कीच संकेतस्थळ बनवणे नक्कीच फायदेशीर आहे. व्यवसायाच्या प्रसिद्धीसाठी खचितच ते हितवाह आहे!

बौद्धिक दुष्काळ

बौद्धिक दुष्काळ हा इतर कोणत्याही दुष्काळापेक्षा अधिक भयावह आहे. ३७० कलमाची झिंग झिंगून सरकार इतके बेफाम झाले की महाराष्ट्रातील धरणाच्या खिडक्या उघडून मोकळे झाले. ज्याला आपण लोकशाहीचा एक आधारस्तंभ वगैरे म्हणतो. ते पत्रकारिता तर बोलायलाच नको!

मुळात धरणात किती पाणीसाठा आहे. किती पाऊस झाल्यावर धरणे भरतात. ही माहिती जलसंपदा विभागाला माहित नाही असे होऊ शकत नाही. तीन चार महिने दुष्काळाने महाराष्ट्र त्रस्त असतांना!

अगदी अनेक शहरात पाणीकपात सुरु असतांना धरण कोणताही विचार न करता सोडून देण्यात आली. कधी नव्हते ते घडले. राज्यातील पाचशेहुन अधिक गावे पुराने वेढली गेली! कोल्हापूर, सांगली अगदी पुणे देखील संपर्काच्या बाहेर गेली.

सोळा लोकांचे जीव गेले. मुक्या जनावरांचा तर आकडेवारीच नाही! टीव्हीवर आपले जलसंपदामंत्री राज्याचे काही सोयर सुतक नसल्याप्रमाणे ३७०च्या झिंगेत झिंगलेले. बातम्यांच्या वाहिन्यांना तर ३७०च्या नशेत होती!

इकडे दूध व्यवसाय असो, इंधनाचे व्यवस्थापन ठप्प झाले! तिकडे इंदापूरसारख्या तालुक्यात थेंबभर पाऊस नसतांना गावे पाण्याखाली गेली. पुणे शहरातील पूल पाण्याखाली गेल्याने दोन दिवस वाहतूक ठप्प झालेली.

बरं, दोष कुणाचा तर म्हणे पाऊसाचा! कुठला कडक गांजा ओढतात देव जाणे! पाऊस राजाप्रमाणे आला. पडू लागला! पण आमच्या झोळ्या फाटक्या! बरं याआधीच कोकणातील एक धरण फुटलेलं! सात गाव पाण्याखाली गेलेली. पंचवीसहुन अधिक जनांचे बळी गेलेले.

अजून पाच धरणांमधून पाणीगळती मोठ्या प्रमाणावर होत आहे. तीन वर्षांपूर्वी महाड पुलाची दुर्घटना झाल्यावर सर्व धरणांचे स्थापत्य शास्त्र विभागाकडून चाचणी घेतलेली! त्यात राज्यातील सर्व धरणे धोकादायक आहेत असा अहवाल देखील राज्य सरकारला मिळालेला.

अजूनही आमच्या राज्य सरकारला किमान डागडुजी करावी याचीही जाणीव झालेली नाही! गेल्या पाच वर्षात एक नवे धरण उभे राहिले नाही! गेल्या पाच वर्षात देशातील एकमेव धरण जे उभे राहिले ते छोटेसे तेलंगणा राज्याने उभे केलेलं!

दर दोन वर्षांनी दुष्काळ पडतो. तो का पडतो? पाऊस पडला तर धरणाची क्षमता इतकी कमी कशी? जर पाणी सोडले तर पूरपरिस्थिती निर्माण कशी होते? आपत्ती व्यवस्थापन का नाही?

असे प्रश्न सरकारला निर्माण न होणे हे सर्व बौद्धिक दुष्काळाची लक्षणे आहेत! जर प्रत्येक गोष्ट पावसावर ढकलायची असेल तर सरकार काय फक्त कर गोळा करण्यासाठी आहे काय? एकूणच सावळा गोंधळ आहे!

व्यवसायातील कानगोष्टी

गेले अडीच वर्षांपासून मी वेबसाईट डिझायनिंगचा व्यवसाय करतो आहे. त्याआधी साधारण नऊ वर्षे ह्याच क्षेत्रात नोकरी केलेली. व्यवसायात सुरु करण्यापूर्वी साधारण कधीही व्यवसाय न केलेल्या कुटुंबात ज्या सगळ्या गोष्टी घडतात तेच घडलेलं. घरच्यांना खरं तर हा धक्का होता. व त्यांना तो निर्णय अजूनही अनाकलनीय वाटतो. लाखभराचा महिन्याला खात्यात जमा होणारी नोकरी सोडून सगळंच अनिश्चित असलेल्या गोष्टीत पडायचं कशासाठी हा त्यांचा प्रश्न होता!

Continue reading “व्यवसायातील कानगोष्टी”

कोणता व्यवसाय करू?

व्यवसाय हा कोणत्याही गोष्टीचा होऊ शकतो. शाळेत जाणाऱ्या मुलांसाठी शाळा हे शिकण्याचे माध्यम असेल. परंतु शाळेत विद्येच्या बदल्यात मिळणारे वेतन हे शिक्षकांसाठी व्यवसायरूपी साधन असते. चहाची टपरी ते हॉटेलपर्यंतच्या गोष्टी व्यवसायात मोडतात. तेच काय आजकाल फेसबुक, ट्विटर हे देखील व्यावसायिक साधने झाले आहे.

Continue reading “कोणता व्यवसाय करू?”

फक्त मराठीच

बऱ्याच दिवसांनी अचानक प्रकट होतो आहे. मोठ्या मनाने क्षमा कराल अशी अपेक्षा करतो. अनेक दिवसांपासून मनात एक विचार घोळतो आहे. भाजप-शिवसेनेचे लफडे पाहून पार विटून गेलेलो. अस वाटलेलं नेमक कोण मूर्ख. आपण की ते? असो, गेले काही महिन्यांपासून निरीक्षण करतो आहे. जेव्हापासून ‘मोदी लिपीत’ देशाचे व्यवहार सुरु झालेत. तेव्हापासून हे गुज्जूभाई. अगदी निवडणुकीच्या दिवसापर्यंत स्पष्ट मराठीत व्यवहार करायचे. आता काय करणार. दुधावाल्यापासून ते किराणा. इस्त्रीपासून ते मिठाईवाल्यांपर्यंत हेच भय्या. फक्त केस कापणारा देवकृपेने मराठी. आजकाल हे सगळे अचानक ‘हिंदीत’ सुरु झालेत. गझनी चित्रपटातील गझनीने ह्यांची ‘मेमरी’ लॉस केली काय, देव जाणे.

Continue reading “फक्त मराठीच”